مشاوره پایان نامه و مقاله حسابداری، ارائه مقالات روز حسابداری از نشریات معتبر، ارائه ترجمه تخصصی حسابداری و مالی، ارائه اطلاعات صورتهای مالی شرکتهای بورسی، تحلیل آماری تخصصی پژوهش های حسابداری و مالی، ارائه پیش پروپزال تلفن: 09146622440 (برای مدت زمان محدود، مقالات انگلیسی به صورت رایگان قابل دانلود می باشد)

مبانی نظری و پیشینه گزارشگری مالی، سرمایه گذاری، تامین مالی

مبانی نظری و پیشینه گزارشگری مالی، سرمایه گذاری، تامین مالی

مبانی نظری و پیشینه گزارشگری مالی، سرمایه گذاری، تامین مالی


چکیده:

مبانی نظری و پیشینه (تا آخر سال 94) کیفیت گزارشگری مالی، کارایی سرمایه گذاری و تامین مالی و سررسید بدهی برگرفته از پایان نامه ها و نشریات داخلی: اهداف گزارشگری مالی نه تنها از محیط گزارشگری مالی متمایز است، بلکه شامل خصوصیات و محدودیت های نوع اطلاعاتی می باشد که از طریق گزارشگری مالی بخصوص صورت های مالی تهیه می شوند. گزارشگری مالی یکی از منابع اطلاعاتی مورد نیاز اشخاصی است که در مورد امور واحد تجاری تصمیم گیری می نمایند. این اشخاص برای تصمیم گیری باید اطلاعات فراهم شده از طریق گزارشگری مالی را با اطلاعات مربوط از سایر منابع، مانند اطلاعاتی در مورد شرایط عمومی اقتصادی یا پیش بینی شرایط اقتصادی، رویدادهای سیاسی و دورنمای صنعت ترکیب نمایند (محمودی خوشرو، 1382). گزارشگری مالی باید درباره ی منابع اقتصادی، تعهدات و حقوق صاحبان سرمایه اطلاعاتی را فراهم نماید. این اطلاعات به سرمایه گذاران، اعتباردهندگان و سایر اشخاص مربوط در زمینه ی شناسایی نقاط ضعف و قوت مالی واحد تجاری و سنجش نقدینگی و توانایی پرداخت دیون کمک می نماید. اطلاعاتی درباره ی منابع و تعهدات و حقوق صاحبان سرمایه مبنایی برای سرمایه گذاران و اعتباردهندگان و سایرین برای ارزیابی عملکرد واحد تجاری طی دوره فراهم می نماید (هیأت استانداردهای حسابداری مالی ، 1978). معیار کیفیت گزارشگری مالی چیست؟ یکی از مهم ترین عناصر در بحث گزارشگری مالی، سود حسابداری بر مبنای فرض تعهدی است. سود حسابداری ابزاری برای فائق آمدن بر مشکلات اندازه-گیری و ارزیابی مؤسسات در حال تداوم فعالیت است، چرا که جریان های نقدی دارای مشکلات زمانبندی هستند و معیار مناسبی برای عملکرد تلقی نمی شوند. علیرغم این برتری، سود تعهدی که مبتنی بر اصل تحقق و شناسایی درآمد می باشد، ممکن است با جریان های نقدی واقعی شرکت مطابقت نداشته باشد. درحقیقت میزان تطبیق سود شرکت با میزان جریان های نقدی ایجاد شده، نشان-دهنده ی کیفیت اقلام تعهدی است و کاهش این تطبیق و کیفیت آن سبب افزایش ریسک اطلاعاتی شرکت می شود. لذا اختلاف بین سود تعهدی و جریان نقدی به عنوان معیار کیفیت سود و بطور کلی-تر کیفیت گزارشگری مالی مطرح شده است. در اکثر پژوهش ها نیز از کیفیت اقلام تعهدی به عنوان بدیل کیفیت گزارشگری مالی استفاده شده است (فخاری و تقوی، 1388).... واحدهاي تجاري براي انجام فعاليت هاي عملياتي و سرمايه گذاري خود نياز به وجه نقد دارند. وجه نقد مورد نياز بايد از طريق انجام فعاليت هاي تأمين مالي و همچنين وجوه نقد حاصل از عمليات شرکت تهيه شود. هدف اصلي از شيوه هاي تأمين مالي، کاهش هزينه ي سرمايه و افزايش ارزش شرکت مي باشد. شرکت‌ها راه هاي تأمين مالي مختلفي را در اختيار دارند ولي هر منبع تأمين مالي داراي تأثيراتي بر بازده و مخاطرات صاحبان واحد تجاري است. صاحب نظران مالي، منابع تأمين مالي را از نظر سررسيد به تأمين مالي کوتاه مدت، ميان مدت و بلند مدت و از لحاظ محل تأمين منابع، به داخلي و خارجي تقسيم مي کنند (شباهنگ، 1374). همانطور که ذکر گرديد استقراض يکي از منابع مهم تأمين مالي شرکت هاست. تا زماني که يک شرکت استقراض نکرده باشد، اعتباردهندگان منافع مستقيمي در آن شرکت ندارند ولي به مجرد اينکه شرکت از منابع ديگران استفاده مي کند، آنگاه اعتباردهندگان در شرکت صاحب منافع مستقيمي مي شوند. در يک شرکت دو گروه ذينفع اصلي وجود دارد که عبارتند از: صاحبان سرمايه و اعتباردهندگان. سهامداران از طريق تعيين و انتصاب مديران، در کنترل شرکت نقش اساسي ايفا مي کنند و به طرق مختلف مي توانند ثروت خود را حفظ کنند يا افزايش دهند. بر خلاف سهامداران، اعتباردهندگان نماينده اي در شرکت ندارند اما با اين وجود منابع آنها در شرکت سرمايه گذاري شده است. با توجه به اينکه کليه ي منابع (سهامداران و اعتباردهندگان) توسط مديران اداره مي شود، اين احتمال وجود دارد که مديران براي حفظ موقعيت خود، ثروت صاحبان سرمايه را با هزينه ي اعتباردهندگان افزايش دهند. به همين دليل همواره ميان صاحبان سرمايه و اعتباردهندگان تضاد منافع وجود دارد (بزرگ اصل، 1373). مديران مي توانند از طريق افزايش ريسک دارايي ها و يا افزايش ميزان وام، باعث افزايش ثروت صاحبان سرمايه با هزينه ي اعتباردهندگان شوند. در حالت اول (افزايش ريسک دارايي ها) فرض کنيد سهامداران از طريق مديريت باعث شوند که شرکت برخي از دارايي هاي بدون ريسک خود را بفروشد و وجوه حاصل را در طرحي جديد سرمايه گذاري کنند، که در مقايسه با دارايي هاي قديمي شرکت، داراي ريسک بسيار بيشتري است. افزايش ريسک باعث مي شود که نرخ بازده مورد انتظار اعتباردهندگان شرکت بالا رود و همچنين ارزش بازار اوراق قرضه ي شرکت، کاهش يابد. اگر طرح پر ريسک موفق شود، بيشتر منافع آن نصيب سهامداران خواهد شد، زيرا بازده اعتباردهندگان بر مبناي قبلي ثابت است. ولي اگر طرح مزبور موفق نشود، دارندگان بدهي ناگزيرند در زيان هاي مربوط به اين طرح سهيم شوند... سرمايه‌گذاري فرآيند اتخاذ تصميمي است که مديران از آن براي شناسايي طرح‌هايي که بر ارزش شرکت مي‌افزايند استفاده مي‌کنند، به عبارت ديگر تهيه بودجه سرمايه‌اي مهم‌ترين وظيفه مديران مالي و کارکنان شرکت مي‌باشد (پي. نوو ، 1390). بودجه سرمايه‌اي عبارت است از مجموعه طرح‌هاي سرمايه‌گذاري که يک وجه مشترک دارند، يعني بازده هر يک از اين ها در دوره‌هاي بلندمدت (بيش از يک سال) به دست مي‌آيد. شايان توجه است تصميم هاي بودجه بندي سرمايه‌اي يک شرکت نخست مسير استراتژيک آن را مشخص مي‌کند، زيرا پيش از اينکه شرکت اقدام به توليد محصولات جديد کند، يا خدمات جديد ارائه نمايد، يا اينکه وارد بازارهاي جديد گردد، مي‌بايد سرمايه گذاري انجام دهد. دوم، نتايج تصميم‌هاي بودجه‌بندي سرمايه‌اي براي چندين سال ادامه خواهد داشت و انعطاف پذيري شرکت را کاهش مي‌دهد. سوم، سرمايه گذاري ضعيف و ناکارا مي‌تواند تبعات مالي جدي داشته باشد. اگر شرکت مبلغ بسيار زيادي را به صورت ناکارا سرمايه‌گذاري کند، شرکت با هزينه‌هاي استهلاک بالا و ساير هزينه‌هاي غيرضروري مواجه خواهد شد. از سوي ديگر، اگر به مقدار کافي سرمايه گذاري ننمايد، تجهيزات و نرم‌افزارهاي کامپيوتري آن ممکن است به حد کافي پيشرفته نباشند تا شرکت بتواند توليد رقابتي نمايد. همچنين، اگر شرکت ظرفيت کافي نداشته باشد، ممکن است سهم بازار را به شرکت‌هاي رقيب واگذار نمايد؛ که در آن صورت بازيافتن مشتريان از دست رفته نياز به هزينه‌هاي فروش سنگين، کاهش قيمت هاي فروش يا بهبود محصولات دارد که هر يک از این‌ها بسيار پرهزينه مي باشند (وستون و بريگام ، 1386)...


مبانی نظری و پیشینه تحقیق (قیمت : 29,900 تومان)
حمایت از ما